عشق

عشق یعنی ... وقتی توی انتخابت شک نداری.

·       عشق یعنی ... وقتی دل پادشاهی می کنه.

·       عشق یعنی ... وقتی اطمینان پیدا میکنی که اون مرد دلخواهته.

       عشق یعنی ... وقتی مردی به دختر دلخواهش برمی خوره.

·       عشق یعنی ... کم کردن فاصله ها.

·       عشق یعنی ... کلید یه رابطه محکم.

·       عشق یعنی ... دو تایی سوار یه ماشین قوی توی پستی و بلندی ها.

·       عشق یعنی ... فرار کردن به دنیای خصوصی خودتون.

·       عشق یعنی ... در موفقیت هم شریک بودن.

 ·       عشق یعنی ... خاطرات خوشی را که با هم داشتین بشماری تا خوابت ببره.

·       عشق یعنی ... بوی عطرش از خاطرت نره.

·       عشق یعنی ... از خودت بپرسی چرا دم به ساعت بهت زنگ نمی زنه.

·       عشق یعنی ... همیشه برای زنگ زدن به هم وقت پیدا کنید.

·       عشق یعنی ... برای تولدش درست همون چیزی رو که دوست داره بهش هدیه بدی

       عشق یعنی ... وقتی نور ماه سحر آمیز می شه.

·       عشق یعنی ... ثبت لحظات قشنگ زندگی.

·       عشق یعنی ... جدایی از همدیگه قابل تصور نباشه.

·       عشق یعنی ... وقتی تو ملکهء قلب ها هستی.

·       عشق یعنی ... با شادی و خوشبختی تا آخر عمر با هم بودن.

·       عشق یعنی ... قصهء زندگی ما.

 اگر فردا ، فردا  نرسد

و اگر من ، چشمهایم را ببندم و هرگز بیدار نشوم

هنوز با تو هستم

از خدا در خواست کردم ، آن لحظه را درخواست کردم

دعا کردم تا لحظه ای که می توانم در دستانم تو را بربگیرم

تا ابد با من دعا کن

زمان برای همیشه از آن ماست

این گونه که تو لبخند می زنی

این گونه که گریه می کنی

چرا من همیشه می خواهم با تو باشم ؟

این گونه است که احساس می کنم ، هنگامی که تو را درون خود در می یابم

چرا من همیشه می خواهم با تو باشم ؟

تو می توانی خیلی از من دور باشی

تو می توانی با کس دیگری باشی

ولی من با تو هستم

آنها می توانند قلب و روح من را بگیرند

آنها می توانند به من بگویند که دیگر به من عشق نمی ورزی

ولی من با تو هستم

من تسلیم نمی شوم ، نمی گذارم تو نا امید شوی

قول می دهم برای همیشه در کنارتو بمانم

برای ایمان و اعتماد دعا می کنم ، برای تو دعا می کنم

دعا می کنم که ما همیشه با هم باشیم

این گونه است که سرگشته هستی

این گونه است که نیرومند هستی

چرا من همیشه می خواهم با تو باشم ؟

طریقی ست که اعتماد می ورزی

این است عشقی که بخشش می کنی

چرا من همیشه می خواهم با تو باشم ؟

                                                  کاش می‌توانستم
                                        برای‌ات زیباترین غزل‌ها را بسرایم
                                                   چون غزل‌های
                                                  شاملو برای آیدا
                                                    یا نغمه‌های
                                                 نزار برای بلقیس

                                             یا ای کاش می‌توانستم
                                     دست‌ام را روی شعله‌ی شمع بگیرم
                                                   چون وینسنت
                                      یا کوهی را به تیشه خراش دهم
                                                     چون فرهاد

                                                 کاش می توانستم
                                                  چون مردی عامی
                                                 -سرگشته‌ی کوه-
                                              زیر آن تک درخت شوخ
                                              کنار آن صخره‌ی عبوس
                                                رنگ چشمان تو را
                                            در سوارخ‌های نی‌لبک‌ام
                                                     فریاد کنم

 ۱- ارزش یک ایمان به این است که زندگی کند و رشد و نمو و تکثیر داشته باشد و گرنه مذهبی که بصورت یک موجود منجمد و متحجر درآمده و عقیم شده است ٬ مرده است و از دست رفته

۲- من بر شهامت و یا قدرت خودم تکیه نمی کنم که شما بهتر از هر کس می دانید که نه شهامت دارم و نه قدرت ٬ بر شدت دردم تکیه میکنم

۳- زندگی چیست؟ نان ٬ آزادی ٬ فرهنگ ٬ ایمان و دوست داشتن!

۴- بزرگترین رنجها ٬ قادر نیست که سکوت و تحمل را از من بگیرد ٬ اما کوچکترین ناگواری هم تا آتشی در من به پا نکند از من دست بردار نیست

۵- به هر حال صبر می کنم ٬ هر چه خدا بخواهد خواهد شد٬ از من همینقدر ساخته است که خیانت نکنم و خودم را ٬ قلمم را ٬ زبانم را ٬ و سوادم را نفروشم و یا از ترس ٬ سکوت نکنم و به خاطر آسودگی و بی رنجی و لذت عمر و برخورداری زندگی و امنیت فردایم ٬ کوله بار سنگین این مسئولیتی را که بر دوش دارم به زمین نگذارم

۶- آنچه نسل جوان و روشنفکر ما را آسیب پذیر کرده ٬ یکی نداشتن ایمان و ایدئولوژی ٬ ویکی تسخیر شدن به وسیله ایمان و ایدئولوژی غیر است

۷- آنچه نگرانم کرده است ناتمام مردن نیست ٬ مردن اگر خوب انجام شود دیگران کار را تمام خواهند کرد اما ترسم از نفله شدن است ٬ با دست دشمن سر به نیست کردن و به گردن دوست انداختن !

۸- تو می توانی هرگونه بودن را که بخواهی انتخاب کنی اما ٬ آزادی انتخاب تو در چارچوب انسان بودن محصور است

۹- ولی من شکست نخواهم خورد ایمان و دوست داشتن رویین تنم کرده اند ٬ ایمان و دوست داشتن این دو بس است. نان؟ من هیچ گاه گرسنه نبوده ام .آزادی ؟ همین است آنچه ندارم. فرهنگ؟ خدا را سپاس که غنی ام .ایمان؟ زندگیم مگر جز در آن گذشته است و لحظه ای را جز برای آن زیسته ام؟ دوست داشتن؟ وای که چقدر دل من می تواند دوست بدارد٬ باور کردنی نیست.

۱۰- ولی من شکست نمی خورم ٬ اگر تنهاترین تنهاها شوم ٬ باز هم خدا هست ٬ او جانشین همه نداشتن هاست نفرین و آفرین ها بی ثمر است . اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی . ای پناه گاه ابدی! تو می توانی جانشین همه بی پناهیها شوی.

بهار اومد چه حاصل یار ما کو              پیامی نامه ای زان آشنا کو

رفیقان عهد صحبت رو شکستند         خدایا آن همه لطف و صفا کو

پرستو جان کجا کاشونه کردی             بنای عشقمو ویرونه کردی

مرا تنها رها کردی و رفتی                   کجا در شهر غربت لونه کردی

داد از تنهائی ... وای از جدائی

پرستو شهر ما را می شناسی          تو اون شیرین ادا را می شناسی

برو با او بگو یادی زمن کن                  خدا را گر خدا را می شناسی

آره بهار امسال هم اومد ولی چه بهاری بهاری که باید بدون رفیق و دوست دیرینه ام حسین عزیزم باشم .

خداوندا چرا ... چرا باید زندگی اینهمه بد باشه ... ؟

دم غروب، میان حضور خسته اشیا.
نگاه منتظری حجم وقت را می‌دید.
و روی میز،هیاهوی چند میوه نوبر
به سمت مبهم ادارك مرگ جاری بود.
و بوی باغچه را، باد، روی فرش فراغت
نثار حاشیه صاف زندگی می‌كرد.
و مثل بادبزن ، ذهن، سطح روشن گل را
گرفته بود به دست
و باد می‌زد خود را.
مسافر از اتوبوس
پیاده شد:
«چه آسمان تمیزی!»
و امتداد خیابان غربت او را برد.
غروب بود.
صدای هوش گیاهان به گوش می‌آمد.
مسافر آمده بود.
و روی صندلی راحتی ، كنار چمن
نشسته بود:0
«دلم گرفته،
دلم عجیب گرفته است.
تمام راه به یك چیز فكر می‌كردم
و رنگ دامنه‌ها هوش از سرم می‌برد.
خطوط جاده در اندوه دشت‌ها گم بود.
چه دره‌های عجیبی!
و اسب، یادت هست،
سپیده بود
و مثل واژه پاكی، سكوت سبز چمن‌زار را چرا می‌كرد.
و بعد، غربت رنگین قریه‌های سر راه.
و بعد تونل‌ها.
دلم گرفته،
دلم عجیب گرفته است.
و هیچ چیز،
نه این قایق خوشبو، كه روی شاخه نارنج می‌شود خاموش،
نه این صداقت حرفی، كه در سكوت میان دو برگ این گل
شب بوست،
نه، هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف.
نمی‌رهاند.
و فكر می‌كنم
كه این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد.»
نگاه مرد مسافر به روی زمین افتاد:
«چه سیب‌های قشنگی!
حیات نشئه تنهایی است.»
و میزبان پرسید:
قشنگ یعنی چه؟
– قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشكال
و عشق، تنها عشق
ترا به گرمی یك سیب می‌كند مأنوس.
و عشق، تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگی‌ها برد،
مرا رساند به امكان یك پرنده شدن.
– و نوشداروی اندوه؟
– صدای خالص اكسیر می‌دهد این نوش.

و حال شب شده بود.
چراغ روشن بود.
و چای می خوردند.

– چرا گرفته دلت، مثل آنكه تنهایی.
– چقدر هم تنها!
– خیال می‌كنم
دچار آن رگ پنهان رنگ‌ها هستی.
– دچار یعنی
– عاشق.
– و فكر كن كه چه تنهاست
اگر كه ماهی كوچك دچار آبی دریای بیكران باشد
– چه فكر نازك غمناكی!
– و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است.
و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست.
– خوشا به حال گیاهان كه عاشق نورند
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.
– نه، وصل ممكن نیست،
همیشه فاصله‌ای هست.
اگرچه منحنی آب بالش خوبی است
برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر،
همیشه فاصله‌ای هست.
دچار باید بود
و گرنه زمزمه حیرت میان دو حرف
حرام خواهد شد.
و عشق
سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست.
و عشق
صدای فاصله‌هاست.
صدای فاصله‌هایی كه
- غرق ابهامند.
– نه،
صدای فاصله‌هایی كه مثل نقره تمیزند.
و با شنیدن یك هیچ می‌شوند كدر.
همیشه عاشق تنهاست.
و دست عاشق در دست ترد ثانیه‌هاست.
و او ثانیه‌ها می‌روند آن طرف روز .
و او ثانیه‌ها روی نور می‌خوابند.
و او و ثانیه‌ها بهترین كتاب جهان را.
به آب می‌بخشند.
و خوب می‌دانند
كه چی ماهی هرگز.
هزار و یك گره رودخانه را نگشود.
و نیمه شب‌ها، با زورق قدیمی اشراق
در آب‌های هدایت روانه می‌گردند.
و تا تجلی اعجاب پیش می‌رانند.
– هوای حرف تو آدم را
عبور می‌دهد از كوچه‌ باغ‌های حكایات
و در عروق چنین لحن
چه خون تازه محزونی!

حیاط روشن بود
و باد می‌آمد
و خون شب جریان داشت در سكوت دو مرد.

«اتاق خلوت پاكی است.
برای فكر چه ابعاد ساده‌ای دارد!
دلم عجیب گرفته است.
خیال خواب ندارم.»
كنار پنجره رفت
و روی صندلی نرم پارچه‌ای
نشست:
«هنوز در سفرم.
خیال می‌كنم
در آب‌های جهان قایقی است
و من – مسافر قایق – هزارها سال است
سرود زنده دریانوردهای كهن را
به گوش روزنه‌های فصول می‌خوانم
و پیش می‌رانم .
مرا سفر به كجا می‌برد؟
كجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند.
و بند كفش به انگشت‌های نرم فراغت
گشوده خواهد شد؟
كجاست جان رسیدن، و پهن كردن یك فرش
و بی خیال نشستن
و گوش دادن به
صدای شستن یك ظرف زیر شیر مجاور؟

و در كدام بهار
درنگ خواهی كرد.
و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟

شراب باید خورد
و در جوانی یك سایه راه باید رفت،
همین.

كجاست سمت حیات؟
من از كدام طرف می‌رسم به یك هدهد؟
و گوش كن، كه همین حرف در تمام سفر
همیشه پنجره خواب را بهم می‌زد.
چه چیز در همه راه زیر گوش تو می‌خواند؟      

قبر مرا نيم متر کمتر عميق کنيد تا پنجاه سانت به خدا نزديکتر باشم.

بعد از مرگم، انگشت‌هاي مرا به رايگان در اختيار اداره انگشت‌نگاري قرار دهيد.

به پزشک قانوني بگوييد روح مرا کالبدشکافي کند، من به آن مشکوکم!

ورثه حق دارند با طلبکاران من کتک ‌کاري کنند.

عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب يا گاز از داخل گور اينجانب اکيدا ممنوع است.

بر قبر من پنجره بگذاريد تا هنگام دلتنگي، گورستان را تماشا کنم.

کارت شناسايي مرا لاي کفنم بگذاريد، شايد آنجا هم نياز باشد!

 مواظب باشيد به تابوت من آگهي تبليغاتي نچسبانند.

روي تابوت و کفن من بنويسيد: اين عاقبت کسي است که زگهواره تا گور دانش

بجست.

دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال کنند. در چمنزار خاکم کنيد!

کساني که زير تابوت مرا مي‌گيرند، بايد هم قد باشند.

شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبکاران ندهيد.

گواهينامه رانندگيم را به يک آدم مستحق بدهيد، ثواب دارد.

در مجلس ختم من گاز اشک‌آور پخش کنيد تا همه به گريه بيفتند.

از اينکه نمي‌توانم در مجلس ختم خودم حضوريابم قبلا پوزش مي‌طلبم.

به مرده شوي بگوييد مرا با چوبک بشويد چون به صابون و پودر حساسيت دارم.

چون تمام آرزوهايم را به گور مي‌برم، سعي کنيد قبر مرا بزرگ بسازيد که جاي

جسدم باشد 

تو را من دوست میدارم
و با تو زندگی زیباست
و بی تو زندگانی ....
بگذریم از این سخن ...
بیجاست !

دستت را به من بسپار

تا از گرمي آن وجودم را پر كنم

گوشت را به من بسپار

تا زمزمه ي عشق را در آن جاري كنم

شانه ات را به من بسپار

تا آن را تكيه گاه تنهايي ام كنم

قلبت را به من بسپار

تا آن را در هاله اي از نور نگهداري كنم

صدايت را به من بسپار

تا مهرباني ات را تدريس كنم

چشم هايت را به من بسپار

تا تازگي هاي عشق را در آن پيدا كنم

جسمت را به من بسپار

تا دمادم آن را گلباران كنم

همه را به من بسپار

تا معني خواستن را ياد بگيرم   چگونه با وجود تو در حضور عشق

خود را بازيابم...   اي كاشف موجوديت عشق!

عجب رسمیه رسم زمونه
قصه برگ و باد خزونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه
کجاست اون کوچه
چی شد اون خونه
آدماش کجان خدا میدونه

بوته ی یاس بابا جون هنوز
گوشه ی باغچه توی گلدونه
عطرش پیچیده تا هفتا خونه
خودش کجاهاست خدا میدونه

میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

تسبیح و مهر بی بی جون هنوز
گوشه ی طاقچه توی ایونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
خودش کجاهاست خدا میدونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

پرسید زیر لب یکی با حسرت
پرسید زیر لب یکی با حسرت
از ما ها بعدها چه یادگاری میخواد بمونه
خدا ميدونه

میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه
میرن آدما از اونا فقط
خاطره هاشون به جا میمونه

در حالی که دوست داشتم فریاد زنم و به گویم برای تو !!  گفتم : برای هیچ کس !!

من پرسیدم از او که تو برای که زنده ای ؟؟

 گفت : برای آنکسی که برای هیچ کسی زنده نیست 

در لا به لای شبنم های روی گلبرگ های لطیف شاخه گل رز به هنگام صبح دم عشقم را جستجو کردم . همه جا جستجو کردم. قطره شبنمی در حال افتادن بود پرسیدم : عشقم را ندیدی ؟

گفت : عشقت در چشمانت است . بر گوش جانت است که نشسته بر رویش بر دستانت و بروجودیت جانت. آن را بین ما جستجو نکن. اول در خودت جتسجو کن. و بعد ایمان داشته باش که او هم عشقت و را خواهد داشت و دارد . ایمان را فراموش نکن.

عشقم را داشتم در وجودیتم در جانم داشتم ولی به ایمانم شک داشتم. چشمانم را بستم و در درونم فریاد کشیدم دوستم داشته باش عاشقانه و ندایی در وجودم پیچید . آری دوستم دارد . چشمانم را که باز کردم همه جا عشقم را دیدم. و دنیا با حضور عشقم در نگاهم نورانی و روشن شد. و در مقابل همه کائنات فریاد کشیدم : الهه زندگیم دوستت دارم عاشقانه و می پرستمت . من عشق را از نگاه تو و در نگاه تو میخواهم .

قطره کوچک شبنم نگاهم کرد و گفت : آری این عشق است . و من به سوی عشقت می روم و قطره اشک هایت را  می برم . و دیدم اشک هایی از چشمانم جاری ست بی آنکه بفهمم. و آن موقع از اعماق وجودم گریه کردم . سیل کوچکی از اشک هایم جاری شد  و قطره کوچک شبنم به آن پیوست و من گریه کردم و این سیل رفت به کدامین راه نمی دانم . این را می دانم که اشک هایم جاری ست و هر لحظه و زمان میرود و نمی دانم قطره کوچک شبنم راست گفت یا دروغ که به سوی یارم میرود. ولی تا آخر بینهایت فقط و فقط تو درقلبم جا داری . اولین عشق و آخرین عشقمی. امیدم فقط به عشقی ست که در دل دارم.

 تو یعنی عشق ای روح الهه پاک زندگیم .

به شوق کدام لبخند اشکهایم را ندیدی؟

به وعده کدامین ما مرا با من تنها گذاشتی؟

چه بی رحمانه پر کشیدی از من

با من

بودن

به کدامین باور؟

مهربانم!به آه کدامین نفرین نامهربان لحظه هایم شدی؟

مرا بی تو!!!!

نخواهم ماند..............

تو کجایی؟با کدامین آوا تورا بخوانم؟

بیا بی تو سوختم سوختنی پروانه وار

بی تو مردم.....

مرگ من مرگ تن نیست نازنین!

روح من بی تو به نام نیستی بوسه خواهد زد............

ای تمام هستی ای مهربان!

رو به مرگم!

مرگ روح و بعد از این آرمیده ام در خموشستان

اصلا" نمی تونی فکرشو بکنی که چقدر دلم برات تنگ شده فقط خدا میدونه و آسمون

 که شاهد اشکامه و داره با چشمام همدردی میکنه و میباره هوا بارونیه همون هوایی

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

"من می شناختم او را

آن مرد بی قرار"

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

"هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود

تصویر تو بلند ترین سرو باغ را تحقیر کرده بود"

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

"او پاک زیست

می گریست"

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

"او آرزوی دیدن رویت را

اما برای دیدن تو چشم خویش را

آن در سرشک غوطه ور

آلوده است و لایق دیدار یار نیست"

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:

"آن لحظه ای که چشم برای همیشه بست

روزی اگر...

نه!

نمی آید!!!

-حمید مصدق

اي كه تقدير تو را دور ز من ساخت سلام نامه اي دارم از فاصله ها چند شب بود كه

 من خواب تو را مي ديدم خواب ديدم كه فراري هستي مي گريزي از شهر پاسبانان

همه جا عكس تو را مي كوبند جارچي ها همه جا نام تو را مي خوانند در همه كوي

 و گذر قصه تبعيد تو بود مردم و تير و تفنگ اسبهايي چابك متهم : قاتل گلهاي سفيد

 جايزه : يك گل رز و تو مي داني من عاشق گلهاي رزم دوست دارم بنويسي به كجا

خواهي رفت مردم شهر چرا در پي تو مي گردند نگرانت شده ام بي جوابم مگذار

 پشت پاكت بنويس متهم: قاتل گلهاي سفيد تو كه مي داني من عاشق گلهاي رزم

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم


دارم از تو مینویسم که نگی دوستت ندارم
از تو که با یه نگاهت زیر و رو شد روزگارم
دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم

موقع نوشتنا وقت اسم گذاشتنا
کسی رو جز تو نداشتم اسمی جز تو نمیذاشتم
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست
اون از غصه توست

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تورو تنها نمیذاشتم
حتی من به آرزوهات تو رو آخر میرسوندم
میرسیدی تو من اما آرزو به دل میموندم

هی میخواستم که بگم که بدونی حالمو
اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزهایی گذشتم
انقده رفتم و رفتم انقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم

من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست
اون از غصه توست

هر چی شعر عاشقونست من برای تو نوشتم
تو جهنم سوختم اما مینوشتم تو بهشتم
اگه عاشقونه گفتن عشق تو باعث شه
اگه مردم تو بدون چه کسی وارثه شه

بی قرارم نکنی
طاقت عاشقی و عشق
ندارم به خدا
تو یه وقت عاشق زارم نکنی
من یه بوته ی گلم
که رو به پرپر و خزونم
تو منو خشکیده و خارم نکنی

یه باری از رو دوشت بر نداشتم
یه غم داشتی
هزارتا روش گذاشتم

میدونم که راه من از تو جداست
میدونم که چشم تو خونه خرابم میکنه
ذره ذره قطره قطره میدونم
میکشه آبم میکنه

تو کارت مهربونی بود
تو عشقت آسمونی بود
تو بهار و نو رسی
تو رو میخواد هر کسی
ولی من رو زبانم
جون نداره پر و بالم
تو سرا پا خواهشی
تشنه ی نوازشی
شادی و شیرین و ناز
بی قرار و پرنیاز
ولی من
ولی من مرده ی غم
گوشه گیر و سر به زیر
دل من خسته ی عشق
از محبت سیره سیر

تو دیگه نکش منو
با خنجر نا مهربونیت
تو دیگه نکش منو
با عطر و بوی نوجوونیت

میدوم یه روز جلوی چشم تو
پر پر میزنم
میمیرم دود میشم
پیش تو نابود میشم
آخه تو کجا بودی
از کدوم شهر اومدی
کی بهت گفته بیای
منو اتیش بزنی دود کنی
منو نابود کنی

تو کارت مهربونی بود
تو عشقت آسمونی بود

میشه از عشق تو گفت میشه با ستاره های چشم تو مغرب نو مشرق نو بر پا کرد
میشه از برق نگات خورشید و خاکستر کرد
میشه از گندمیای سر زلفت یه عالم شعر نوشت
اره از عشق تو د یوو نگی هم عالمیه اره از عشق تو مردن داره اره از عشق تو مردن داره
میشه از عشق تو مرد و دیگه از دسته همه راحت شد میشه از عشق تو مرد و دیگه از دست تو هم راحت شد
اره از عشق تو د یوو نگی هم عالمیه
اگر از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت
میشه از عشق تو مرد و دیگه از دسته همه راحت شد میشه از عشق تو مرد و دیگه از دست تو هم راحت شد
اره از عشق تو د یوو نگی هم عالمیه اره از عشق تو مردن داره